اصول فقه

احکام امضائی احکامی هستند که فی الجمله در شرایع پیشین یا عرف زمان تشریع سابقه داشته اند و شارع آنها را عینا یا با تغییراتی امضا و تصویب کرده است. امکان موقت بودن احکام امضائی بسیار بیشتر از احکام تاسیسی است.