پرسش: باور شیعه ی ۱۲ امامی به وجود تاریخی امام زمان به نظر من نمی تواند به لحاظ تاریخی به استواری دیگر باورهای آن باشد. آیا دلایل عقلی و یا نقلی دیگری داریم؟ مثلا سخن مستندی از پیامبر در این زمینه (این که امام زمان هست و همین  شخصی هست که ما می گوییم) هست؟ در غیر این صورت به نظر شما در ایمان شخص غیر باورمند به این موضوع نقص و خللی وارد است؟ اصولا در تشیع چه چیزی ما را از دایره ی تشیع خارج می کند؟
و آخر این که آیا سنی ها که بزرگترین علما و عرفای اسلام و ایران از میان آن ها هستند چه چیزی ممکن است کمتر از ما شیعیان داشته باشند؟

 
پاسخ:
قبلا به پرسشهای مشابهی در این زمینه پاسخ داده ام. لطفا به ستون پرسش و پاسخ قسمت امامت بخش مهدویت و غیبت مراجعه فرمایید.
در مورد اینکه چه چیزی فرد را از دائره‌ی تشیع خارج می کند به پرسش مشابهی در این زمینه پاسخ داده شده است: انتقاد از پیامبر و ائمه؟
مسلمان مادامی که اولا به رجحان قرائت اهل بیت بر قرائت صحابه و خلفا باور دارد و ثانیا خود را شیعه می داند شیعه است.
در بین شیعیان هم عرفا، حکما، فقها، علما و ادبای بزرگ کم نبوده اند، تحقیقا درصد علمای شیعه در کلیه رشته ها به نسبت جمعیت آنها به مراتب از علمای اهل سنت بیشتر است.
برای اطلاعات بیشتر درباره امامت مقاله زیر را مطالعه فرمائید: قرائت فراموش شده ؛ بازخوانی نظریۀ ‘علمای ابرار’ ، تلقی اولیۀ اسلام شیعی از اصل ‘امامت’
موفق باشید.
۴ بهمن ۱۳۹۲