به لحظ شرعی نیز چشم زخم یا شورچشمی به عنوان یک واقعیت و رفع آن از طریق دعا و انفاق پذیرفته شده است. آنچه در دفع بلا و چشم زخم تأثیر دارد انفاق در راه خداست. قربانی و اطعام فقرا از مصادیق انفاق است، قربانی کردن طریقیت دارد، موضوعیت ندارد.

کسی که در عمل رعایت اخلاق را می کند اما به خدا ایمان ندارد، برایش خدا و بهشت و جهنمی متصور نیست تا انتظار بهشت خدا رفتن داشته باشد! شرط نجات اخروی و سعادت جاویدان ایمان به خدا و آخرت و عمل صالح است. فقدان ایمان در کنار نیکوکاری باعث کاهش عذاب است اما مجوز سعادت اخروی و بهشت الهی نیست.

در ولایت جائر قبول مسئولیتهایی که نفعی برای مردم دارد و باعث کاهش آلام آنها می شود مجاز است. مناصب عمومی در دستگاه دولتی از قبیل معلمی، استادی دانشگاه، امور پزشکی و بهداشتی، خدمات عمومی و مانند آن خدمت به مردم است نه حکومت. مناصبی که مستقیما خدمت به والی جائر محسوب می شود و به تقویت ظلم و جور وی می انجامد یقینا مجاز نیست.